تاثیر ارتباطات بر تعارض بین فردی مدیران و کارکنان در یک مرکز آموزشی درمانی

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسندگان

چکیده

مقدمه :‌ تعارض بین فردی مخرب، به عنوان مانعی برای تحقق رسالت مراکز درمان در امر خدمت رسانی، با ایجاد تشنج و کشمکش می تواند موجب هرز استعداد نیروی انسانی، تیرگی روابط، افزایش نارضایتی و کاهش اثربخشی سازمان گردد. این پژوهش به منظور تاکید بر لزوم توجه به ارتباطات اثربخش در سازمان‌های بهداشتی درمانی و تاثیر آن در تعارض سازمانی مرکز آموزشی درمانی شهید هاشمی نژاد تهران، انجام گرفت.
روش پژوهش: پژوهش حاضر از نوع مطالعات همبستگی بوده و به صورت مقطعی در دی ماه 1389 انجام گردید، جامعه آماری این پژوهش شامل مدیران و کارکنان مرکز آموزشی درمانی شهید هاشمی نژاد تهران (408( N=  بود. با استفاده از فرمول نمونه گیری کوکران و روش نمونه‌گیری سهمیه‌ای، 198 نفر به عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند. داده‌های پرسشنامه‌ها، با استفاده از شاخص‌های آمار توصیفی و تحلیلی مورد ارزیابی قرار گرفت.
یافته‌ها: میانگین تعارض بین فردی مدیران و کارکنان، (55. 1) به دست آمد که از میانگین استاندارد این پژوهش یعنی عدد 3 کمتر بود. متغیرهای ارتباطات اثر بخش نیز در حد مطلوب برآورد شدند. رابطه معنی دار بین هر یک از متغیرهای ارتباطات با تعارض بین فردی مدیران و کارکنان به دست آمد اما تحلیل رگرسیون تاثیر متغیر همدلی بر تعارض را معنی‌دار نشان نداد.
نتیجه‌گیری:  رابطه معنی دار و معکوس بین متغیرهای ارتباطات با تعارض2 نشان می‌دهد بکارگیری ارتباطات اثر بخش در یک فضای حمایتگرانه همراه با انتقال حس مثبت به طرف مقابل می‌تواند عامل کاهش تعارض در مراکز درمان محسوب شود.

کلیدواژه‌ها